Category: Διάφορα


Μιλούσα σήμερα με μια γνωστή μου από την Ελλάδα στο τηλέφωνο. «Άκου να σου πω κάτι», μου είπε με συνωμοτικό ύφος. «Μια φίλη μου είπε ότι της είπε κάποιος, που ξέρει, πως οι Πακιστανοί στα φανάρια την ώρα που καθαρίζουν τα τζάμια των αυτοκινήτων το μόνο που σκέφτονται είναι πότε θα ‘ρθει η ώρα να μας σφάξουν». Πρόκειται για μια κυρία που αγαπώ πολύ παρά τις παραξενιές της και την διαρκή ευπιστία της σε δηλώσεις «γνωστών» και «φίλων» παρόμοιου ή παρεμφερούς περιεχομένου. Έκανα παύση τόση ώρα που νόμισε ότι έπεσε η γραμμή. «Είσαι ακόμα εκεί;», μου είπε. Εκεί ήμουν. Προσπαθούσα να χωνέψω αυτό το απίστευτης βλακείας κατασκεύασμα που άκουσαν τ’ αυτιά μου να μού μεταφέρεται σαν μια κρυμμένη, πολύτιμη αλήθεια που μόλις αποκαλύφθηκε. Ακόμα και τώρα που το γράφω δυσκολεύομαι να πιστέψω ότι κάποιος μπόρεσε να διατυπώσει κάτι τόσο χυδαίο και εξόφθαλμα παράλογο ταυτόχρονα, και όχι μόνο αυτό, κάποιος έκατσε να τ’ ακούσει και να το λάβει σοβαρά υπόψιν και να επιχειρήσει να το αναπαράγει, και ξαφνικά μια κακοδιατυπωμένη ανοησία βρέθηκε να χορεύει από στόμα σε στόμα αποκτώντας ολοένα και περισσότερο υλική υπόσταση, μια πρόταση που δεν λέει ουσιαστικά τίποτα το χειροπιαστό, αλλά δομεί ένα κλίμα μέσα στο οποίο επωάζονται κρίσεις και συμπεριφορές οι οποίες λίγο αργότερα θα εμβαπτιστούν στο πεδίο της βίας που έχει γίνει η Ελληνική επικράτεια. Εν ολίγοις δεν πίστευα στ’ αυτιά μου.

Δεν θα σταθώ εδώ στο παράλογο της διατύπωσης: ο γνωστός του γνωστού που «ξέρει» είναι πάντα το πρώτο δείγμα ότι η ιστορία που θα ακολουθήσει είναι κατασκευασμένη –κι αυτός ο θεμελιώδης κανόνας ισχύει και για περισσότερο πειστικές αφηγήσεις. Ούτε θα αναρωτηθώ πώς στο καλό είναι δυνατόν να ξέρει ο γνωστός του γνωστού τί σκέφτεται ο κάθε ένας Πακιστανός στο φανάρι ξεχωριστά («Είχε πληροφορίες από «μέσα», για να το λέει σίγουρα κάπου το ξέρει», ήταν η απάντηση). Αυτό που μ’ ενδιαφέρει περισσότερο σ’ αυτή την ιστορία είναι το πώς γίνεται ένα ακροατήριο να καθίσταται τόσο ανοιχτό σε αυτού του είδους την κακόβουλη προπαγάνδα, η οποία είναι εν τέλει η επιτομή του ρατσισμού, της ιδέας δηλαδή ότι μια προσδιορισμένη απ’ το χρώμα, τη θρησκεία, την καταγωγή ή τον σεξουαλικό προσανατολισμό ανθρώπινη ομάδα διέπεται από συγκεκριμένες (κατώτερες, ταπεινές και επικίνδυνες συνήθως) ιδέες και ορμές στο σύνολό της, απαρεγκλίτως και κατηγορηματικώς. Δεν είναι ο χαμηλός δείκτης νοημοσύνης (κι ας δείχνει πρόσφατη έρευνα δημοσιευμένη στο Psychological Science κάποια σύνδεση ανάμεσα στο χαμηλό IQ και τις προλήψεις, τον ρατσισμό και τον συντηρητισμό) που υπαγορεύει τέτοιες ιδεολογίες. Θα ήταν πιστεύω ρατσισμός απ’ την ανάποδη να θέσουμε σε τέτοια βάση ένα θέμα που είναι καθαρά ψυχολογικό και κοινωνικό. Πώς προκύπτει λοιπόν η επιδεκτικότητα του καθενός ν’ αποδεχτεί ιστορίες που αν και πασιφανώς –για την κοινή λογική– αναληθείς πιστοποιούν μια ήδη προκατασκευασμένη εικόνα; Κάτι τέτοιο οφείλεται σε μεγάλο βαθμό σε ελλειπή εκπαίδευση, κακή κοινωνικοποίηση και κυρίως τεράστια προσωπική και κοινωνική ανασφάλεια.

Συνέχεια

Advertisements

Correspondence between Greece and Turkey has never before been easier, friendlier and more comfortable. The train line Filia/Dostluk Express travels from Thessalonica to Istanbul in approximately twelve hours in –experience has proved to me– a safe, luxurious and friendly atmosphere.

Waiting in Thessalonica train station, for the train that would take me to Istanbul, was nonetheless a weird experience. Having never before in my life travelled all alone, especially for such a long, international journey, I was experiencing mixed feelings of excitement, anxiety and worry. Having an intimate acquaintance with Balkan trains, I admittedly was dreading to see in what extraordinary adventure I had thrown myself into again. Fearful, standing there, with my huge uncomfortable suitcase and my 96.48-euros-worth-round-trip-tickets I watched the dreadful machine approaching the platform.

Συνέχεια


Co-operation and care amongst the people of the Balkan peninsular is feasible, despite the enmity that often occurs between our similar and contradictive cultures. When there is no political interference, such as in the case of art or academics, the amalgam coming out of the “melting pot” is strong as steel, valuable as gold.

The history and current situation in the Balkans often seems to be disheartening for future association and discouraging for potential fellowship between the peoples of the area. Yet, several movements take place, which are most of the times not widely covered by the mass media, still their results are inspirational for the generations to come. Such a move in the field of intercommunication and journalism is the Balkan Forum of Communication, that was organised in the town of Cavalla, on July 2006. Academics, journalists and students from six Balkan countries, with plenty of unsolved political problems between them, are the participants of this experimental initiative.

Συνέχεια