Dorianne Laux, 1952

Μετάφραση απ’ τ’ Αγγλικά: Εβίτα Λύκου

Μόνο όσο Κρατάει η Μέρα

Σύντομα εκείνη θα ‘ναι μόνο μια περαστική σκέψη,
ένα κέντρισμα πόνου, μια ριπή του ανέμου ανάμεσα από κύμβαλα, σκεβρωμένα κουτάλια
που κρέμονται απ’ τη μαρκίζα μια πρώτη νύχτα σε καινούριο σπίτι,
σε ένα δρόμο όπου κανένα σκυλί δεν τραγουδά, καμία γάτα δεν επισκέπτεται
τη γάτα του γείτονα στη μέση του δρόμου, λαχανιάζοντας
και τρίβοντας γούνα πάνω στη γούνα, πετώντας σπίθες.

Τα άτομά της είναι εκεί έξω, κυκλώνοντας τη γη, μείον
την ευτυχία της, μείον τη θλίψη της, μόνο τα άτομα
νερού του σώματός της, τα άτομα απ’ τα μαλλιά και τα κόκαλα και τα δόντια της,
τα άτομα της σάρκας της, τα μεθυσμένα της άτομα, η αλμύρα της,
και το τυρί και το τσάι της, αλλά όχι τα άτομα απ’ το κονσέρτο
για πιάνο, τα άτομα του γέλιου και της σκληρότητάς της, τα άτομα
απ’ το ψέμα της και τα κρινάκια πλάι στο δρόμο, και τις παντόφλες της,
Θεέ μου, οι παντόφλες της, πού να είναι τώρα;



Only as the Day Is Long

Soon she will be no more than a passing thought,
a pang, a timpani of wind in the chimes, bent spoons
hung from the eaves on a first night in a new house
on a street where no dog sings, no cat visits
a neighbor cat in the middle of the street, winding
and rubbing fur against fur, throwing sparks.

Her atoms are out there, circling the earth, minus
her happiness, minus her grief, only her body’s
water atoms, her hair and bone and teeth atoms,
her fleshy atoms, her boozy atoms, her saltines
and cheese and tea, but not her piano concerto
atoms, her atoms of laughter and cruelty, her atoms
of lies and lilies along the driveway and her slippers,
Lord her slippers, where are they now?